Lalka w Muzycznym: spełnione marzenie

Świetne kreacje Izabeli Łęckiej (Renia Gosławska) i Stanisława Wokulskiego (Rafał Ostrowski) to największe ozdoby musicalowej "Lalki". Bardzo dobra gra cechuje niemal wszystkich z kilkudziesięcioosobowej obsady aktorskiej.
Świetne kreacje Izabeli Łęckiej (Renia Gosławska) i Stanisława Wokulskiego (Rafał Ostrowski) to największe ozdoby musicalowej "Lalki". Bardzo dobra gra cechuje niemal wszystkich z kilkudziesięcioosobowej obsady aktorskiej. fot. Marcin Rakowski / mat. prasowe

Teatr Muzyczny ma szczęście do Wojciecha Kościelniaka, a Wojciech Kościelniak ma szczęście do Teatru Muzycznego. "Lalka" - najnowsza premiera Muzycznego - to jeden z najlepszych spektakli tej sceny w ostatnich latach.



Nazwisko Wojciecha Kościelniaka znane jest każdemu miłośnikowi Teatru Muzycznego w Gdyni. To on wyreżyserował tutaj kultowy "Hair", pamiętną trans-operę "Sen nocy letniej", czy uroczy, autorski musical "Francesco". Teraz kojarzyć się będzie również z błyskotliwą, świetną inscenizacyjnie i muzycznie "Lalką" na motywach powieści Bolesława Prusa.

"Lalka" zaskakuje wiernością wobec powieściowego oryginału, ale nie jest to sceniczna kopia książki Prusa. Ogromnym skrótom podlegają wywody Rzeckiego z "Pamiętnika starego subiekta", znika silnie antysemicka wymowa przemian w sklepie Wokulskiego, w ogóle nie ma postaci Heleny Stawskiej, a kamienica Łęckich zostaje sprowadzona tylko do przedmiotu licytacji między Wokulskim i baronową Krzeszowską.

Reżyser, wspólnie z autorem piosenek Rafałem Dziwiszem, najważniejsze fakty z powieści Prusa prezentuje w postaci wypowiadanego przez aktorów tekstu albo niezwykle skondensowanych (i rewelacyjnie napisanych) piosenek. Dzięki temu fabuła musicalu jest spójna, łatwa do zrozumienia dla osób znających powieść Prusa i dla tych, którym losy Wokulskiego i Łęckiej były dotychczas zupełnie obce.

Wokulski wjeżdża na scenę w skrzyni, z której po chwili wyłania się niezdarnie i niczym marionetka udaje się w kierunku drabiny, na której spostrzega Izabelę Łęcką. Po chwili wspina się za nią na górę. Ten wiele mówiący prolog spektaklu określa dwa podstawowe zabiegi formalne przedstawienia - każda z postaci w swoim sposobie poruszania się ma coś nienaturalnego (najbardziej karykaturalne rozmiary przybiera "chód" Tomasza Łęckiego, Barona Krzeszowskiego i Subiekta Mraczewskiego), w czym przypominają one bardziej tytułową lalkę niż człowieka.

Drugim bardzo istotnym chwytem jest narzucony już w tej scenie porządek wertykalny (góra - dół), jaki od początku do końca spektaklu staje się udziałem Stanisława Wokulskiego. Wokulski w każdej kolejnej scenie wyłania się z piwnicy (w powieści w ten sposób Rzecki przedstawia swoje pierwsze spotkanie z młodym Stasiem, charakteryzując jego charakter - Wokulski bez niczyjej pomocy, samodzielnie wydostaje się z piwnicy, w której został zamknięty), by zakończyć scenę wspinając się w górę po symbolicznej drabinie społecznej i szczeblach kariery.

fot. Piotr Manasterski / mat. prasowe
fot. Piotr Manasterski / mat. prasowe
fot. Piotr Manasterski / mat. prasowe
fot. Marcin Rakowski / mat. prasowe
fot. Anna Szczodrowska
fot. Anna Szczodrowska
fot. Anna Szczodrowska
fot. Anna Szczodrowska


Spektakl błyskawicznie nabiera tempa dzięki świetnej, pulsacyjnej, dixielandowej (rodzaj jazzu) muzyce Piotra Dziubka i żywiołowym piosenkom. Rozmach inscenizacyjny (w rewelacyjnej scenie obiadu u Łęckich działają jednocześnie dwie sceny obrotowe obracające się w przeciwnych kierunkach) idzie w parze z detaliczną pracą nad każdym szczegółem spektaklu. Znamienne, że niemal każda postać jest wyrazista, a aktorzy świetnie czują się w groteskowej, przerysowanej konwencji. Dzięki temu mamy festiwal aktorstwa rzadko oglądanego na scenach musicalowych.

Wielką kreację tworzy Rafał Ostrowski jako tytułowy Wokulski - jego postać to faktyczny kręgosłup spektaklu, a finałowy numer "Trzy kwadranse" stanowi wspaniałą sumę wszelkich emocji mieszczonych w postaci poczciwego Stasia. Tak wyczekiwany powrót do najwyższej formy zanotowała Renia Gosławska - jako Izabela Łęcka jest zimna i niedostępna, ale pod posągową twarzą-maską skrywa wulkan emocji wydobywanych na powierzchnię podczas kolejnych utworów (z pierwszym, mistrzowskim "Snem" na czele). Znacznie słabiej prezentuje się druga Łęcka, Darina Gapicz. Jej chichocząca bohaterka z przyklejonym na twarzy uśmiechem wydaje się zwykłą pustą kokietką, "lalką" właśnie, zaskakującą tylko nietypowym, zupełnie nie-musicalowym i pełnym ozdobników głosem, stanowiącym intrygujący dysonans w stosunku do wokali pozostałych solistów.

Nowy musical Muzycznego to również szereg wyśmienitych epizodów i celnych zabiegów inscenizacyjnych (dwie identyczne, stepujące panie Meliton - Aleksandra Meller, Magdalena Smuk; zdziwaczały Łęcki Andrzeja Śledzia; występ Rossiego Krzysztofa Żabki, czy wyścigi konne i późniejszy pojedynek Wokulskiego z Baronem Krzeszowskim Tomasza Gregora). Niemal każdy z solistów Teatru ma swoje pięć minut. Nie można zapominać o nazwanych "lalkami", świetnie przygotowanych choreograficznie aktorach Muzycznego i studentach Studium Wokalno-Aktorskiego, którzy tańczą w tle niemal każdej sceny.

Spektakl Muzycznego niewiele ma słabych punktów. Nazbyt dosłownie reżyser chce wydobyć sztuczność swoich postaci, co zwłaszcza w przypadku posągowej Łęckiej i Wokulskiego wygląda niekiedy na nieskoordynowane drgawki. Najsłabsza inscenizacyjnie jest wizyta Wokulskiego u Profesora Geista, gdy spada poziom i jakość widowiska, a scenografia (laboratorium w kapeluszach) jedyny raz ociera się o banał.

Bez wątpienia jednak powstał w Gdyni wysmakowany plastycznie, inteligentny musical, będący przedsięwzięciem wysokiej próby artystycznej. Gratulacje dla realizatorów i wykonawców.

Opinie (39) 1 zablokowana

  • SUPER!!! (3)

    taki teatr można sponsorować w 100% z podatków bo warto!

    • 35 9

    • no właśnie nie: takiego teatru nie trzeba sponsorować, bo sam się utrzyma ;-)

      • 8 2

    • teatro el lechijka

      i tak wole mecze lechii gdańsk

      • 2 8

    • ja p .....

      super teatr - i co tu wpisać ? ze miekkie faje nsame na portalu

      • 0 1

  • Doskonałe!!! (1)

    Coś pięknego, wspaniały musical! Ogląda się go z ogromną przyjemnością. Chylę czoła reżyserowi za stworzenie czegoś tak wyjątkowego jak również ukłony w kierunku zespołu baletowego, który bierze udział prawie w każdej scenie przez co spektakl nabiera smaku, kunsztu i precyzji. Widać klasę tancerek!

    • 18 11

    • biedny człowieku

      twe życie smutne jak ten teatr - dawno chyba nie doznawałeś rozkoszy życia - prawdziwych , a nie sztucznych widowisk na marnym poziomie

      • 3 7

  • Niedzielna lalka była fatalna (4)

    słyszałem, że w sobotę było faktycznie fenomenalnie i nie mam porównania ale w niedzielę było z lalką fatalnie. FATALNIE!

    • 8 11

    • (1)

      wg mnie była fantastyzna, no może oprócz Łęckiej Dariny Gapicz. Co jak co ale Renia Gosławska w tej roli jest niesamowita!!!

      • 2 8

      • mówiąc o osobie piszesz "co"... gratuluje, widac, ze sie znasz. ha, ha, ha!

        • 2 0

    • (1)

      W sobotę było dno wklęsłe!
      Dziwią nie te entuzjastyczne komentarze. Kolegów namówili?

      • 7 1

      • Kto to pisze?

        Nie chcę ranić osoby, które wyraziły opinię, ale moim względem to Darina była super.
        A to zwolennicy Reni napisały ten komentarz:)))? Nie bardzo to pomogło, bo wyglądała jak stara baba z wioski i tak samo grała i śpiewała. Sorry

        • 5 4

  • lee

    Na reszcie coś oryginalnego, bo już mi niedobrze od tych brodwayowskiej tandety, na pewno sie wybiorę :)

    • 8 4

  • Nie-oryginalne, bo: Koscielniakowe (3)

    "Lalka" bedzie oryginalna dla kogos, kto nie zna Koscielniakowej "Opery za trzy grosze". Natomiast dla tych, ktorzy "Opere" widzieli, "Lalka" nie jest zaskakujaca; jest jakby kalka "Opery" - podobne makijaze, podobne ruchy postaci, podobny pomysl. Szkoda, bo znajac "Opere" i ogladajac "Lalke" czuje sie, jakby sie to juz znalo, nie ma w tym nic nowego.

    • 5 8

    • No ja jakoś widzialem opere i nie sadze żeby to było kalowane. to jest poprostu ta sama stylistyka, ale bez przesady myzyka inna, zespół inny i nie można porównywac tych dwóch spektakli tylko dlatego, że oba sa robione formą.

      • 2 1

    • (1)

      Główna różnica jest taka, że "Opera za trzy grosze" - przynajmniej w obsadzie którą zaprezentowano w Gdyni, była lepszym musicalem. Ale gdyński Muzyczny długo (za długo) takiego spektaklu własnej produkcji nie miał.

      A Kościelniak robi praktycznie same oryginalne produkcje. Pobielenie twarzy i ostra forma nie ma tu nic do rzeczy - te spektakle są z dwóch różnych światów (także literackich).

      • 8 1

      • Ja nie wiem. Widziałem opere i mi szczerze mówiąc to nie odebrało mowy tak po operze jak po Lalce. Czyli jak widac jest to pojęcie względne co było lepszym musicalem...

        • 3 0

  • Może konkurować z Brodway'em

    Byłam w kilku teatrach na Brodway'u i mogę powiedzieć, że Lala moze smialo z nimi konkurowac. Rewelacja sezonu !

    • 15 7

  • Czegoś jednak tu brak (4)

    Trudno nie docenić urody tego spektaklu, wysmakowanej gry aktorskiej (poza rolą Łęckiej - od początku głupiej i pustej, aż dziw, że Stach mógłby ją tak szaleńczo pokochać), świetnej choreografii i wartych uwagi pomysłów scenicznych. Zasadniczo dostrzegam jeden brak, jakże jednak istotny dla całości - muzycznie jest to wszystko po prostu nieciekawe. Dla mnie niestety wieje przez to nudą...

    • 4 16

    • no co ty... a mi właśnie od soboty wszystkie utwory przemykają w głowie co chwile. :)

      • 6 1

    • Nudą powiadasz?

      Jeśli dla Ciebie wieje muzycznie nudą to nie mam pojęcia jakiej muzyki trzeba Tobie dostarczyć abyś był usatysfakcjonowany? Mnie BARDZO się podobało. Szacunek dla kompozytroa i dla wykonania. W kilka osób można pięknie wykonać dzieło!

      • 5 2

    • (1)

      można gdzieś te utwory odsłuchać,

      czy jedyną możliwością ponownego usłyszenia jest pójście do teatru?

      muzyka fantastyczna!
      najbardziej podobała mi się piosenka prostytutki Marianny C-U-D-O!

      • 2 0

      • Jest płytka.

        Do kupienia m. in. w sklepiku w teatrze. 30zł.

        • 2 0

  • Nie, nieprawda

    Wlasnie w niedzelie bylo super. Po co pisac 2 razy "Fatalnie", jezeli tylko o tym slyszales:))? To jak by sasiad zaspiewal Ci Karuza, a ty mowisz "Ten Karuzo spiewa FATALNIE!!!":)))

    • 6 2

  • Nazbyt dosłownie reżyser chce wydobyć sztuczność swoich postaci, co zwłaszcza w przypadku posągowej Łęckiej i Wokulskiego wygląda niekiedy na nieskoordynowane drgawki.
    To wlasnie o spektaklu w sobotę!!!!! :)))

    • 6 0

  • Wspaniale!

    Gratuluję odwagi, ponieważ wystawienie tak wilekiego tytułu jak LALKA w formie musicalu jestnie lada zadaniem. Wszyscy poradzili sobie naprawdę dobrze, a z każdym spektaklem rozwiną się jeszcze lepiej;)
    Gratuluję kolejnej perełki w Naszym muzycznym, bo kolejny raz jest czym się przed światem pochwalić :)

    • 14 4

alert Portal trojmiasto.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.

Wydarzenia

Legenda Radmoru - wystawa
Legenda Radmoru - wystawa
wystawa
lis'20 7-29.08
Gdynia, Muzeum Miasta Gdyni
Do DNA
Do DNA
wystawa
lut 13-31.12
g. 11:00 - 18:00
Gdańsk, Narodowe Muzeum Morskie
John Faltin - fotograf Sopotu
John Faltin - fotograf Sopotu
wystawa
maj 10-17.10
g. 10:00 - 16:00
Sopot, Muzeum Sopotu

Sprawdź się

Sprawdź się

Kto na początku był liderem legendarnego działającego w Gdańsku teatrzyku Bim-Bom, z którego wywodzą się m.in: Jacek Fedorowicz i Alina Afanasjew?