stat
Impreza już się odbyła
PATRONAT

Transfotografia 2008

  • Kalendarz
    27 sierpnia - 28 września 2008
  • Lokalizacja
    Trójmiasto
  • Bilety
    wstęp wolny
Refleksja tematyczna, eksperyment estetyczny, sublimacja rzeczywistości: niezaprzeczalnie fotografia włącza sie obecnie do nurtu sztuki wysokiej. Współcześni fotografowie to jednocześnie pełni twórczej wyobraźni artyści i wierni świadkowie upływającego czasu oraz zmian zachodzących w naszych społeczeństwach. Dlatego też należy fotografię rozwijać i upowszechniać tak, by jej obecność stała się normą we wszystkich większych miastach Europy, szczególnie zaś w Polsce, gdzie działalność artystyczna, także młodych twórców, jest bardzo intensywna i znacząca. Tworzony w tym właśnie duchu festiwal Transfotografia to międzynarodowe spotkanie wokół fotografii - trzecie już z kolei w tym roku - organizowane na przełomie sierpnia i września oraz października w Trójmieście: w Gdańsku, Gdyni i Sopocie.

Festiwal jest największym wydarzeniem fotograficznym w Polsce północnej i jedną z najważniejszych imprez kulturalnych, realizowaną w różnych przestrzeniach wystawienniczych i miejscach spotkań Trójmiasta. Wydarzenie trwało będzie dwa miesiąc i obejmie realizację kilkunastu wystaw w miejscach temu dedykowanych: galeriach, muzeach, przestrzeniach teatralnych i koncertowych jak i mniej formalnych np. klubach muzycznych, filmowych, kawiarniach i przestrzeniach publicznych jak deptak miejski, park, molo nadmorskie. W 2007 roku wystawy zorganizowane w ramach Transfotografii w Gdańsku, Gdyni i Sopocie obejrzało około 330 tys zwiedzających! Rekordową widownię zanotowano na sopockim Molo podczas wystawy Szwajcarów Yana Mingarda i Albana Kakulyi. Wśród międzynarodowego grona autorów
wystaw indywidualnych i grupowych w 2008 roku znajdują się artyści z Francji, Szwecji, Stanów
Zjednoczonych, Szwajcarii, Słowacji oraz twórcy polscy. Do projektu zostali zaproszeni artyści znani i rozpoznawalni w międzynarodowym obiegu sztuki z przygotowanymi specjalnie na festiwal projektami, jak i autorzy młodzi, wkraczający dopiero w świat profesjonalnego wystawiennictwa.

Fotografia i kino
Trzecia edycja festiwalu Transfotografia w 2008 roku poświęcona będzie istniejącym od przeszło wieku związkom pomiędzy fotografią a kinem. Tym samym festiwal postara się podsumować w ujęciu artystycznym całe bogactwo ich relacji oraz umożliwić dialog pomiędzy sztuką ruchomego i nieruchomego obrazu. Festiwal pragnie też stworzyć okazję do refleksji nad samym obrazem oraz jego zdolnością przybierania różnorakich form. Twórcy programu 2008 zdecydowali skupić się na sześciu odrębnych ujęciach tematu: jak fotografia ukazywała filmy oraz ich powstawanie; w jaki sposób fotografia kreowała kariery aktorskie oraz jak towarzyszyła ich rozwojowi; trzecie ujęcie odda głos fotografom kreacyjnym, inscenizującym swoje zdjęcia, inspirującym się kinem jako tworzeniem nowej rzeczywistości itd. Zadamy tez pytania o powody tworzenia fotografii sekwencyjnej: gdzie artysta tworzy prace złożone z serii fotografii tworzących opowieść. Przy okazji widzowie będą mogli prześledzić, jak fotografia ewoluowała w stronę kina - ruchomego obrazu, czasem zmieniając się z nim miejscami, innym razem w jaki sposób krzyżuje
swoją przestrzeń ze sztuką wideo. Fotografia tropiła również ślady, które kino zaznaczało wszędzie tam, gdzie się pojawiło - również w sposobie postrzegania samych widzów. W tym podejściu zobaczymy, jak fotografia rejestrowała inwazję kina i jego wartości w różnych społecznościach, miastach i krajach. Ostatnie ujęcie postara się zademonstrować, w jaki sposób fotografię wykorzystują filmowcy i jakim narzędziem dla fotografów jest plan.

Poszczególne wernisaże wystaw w ramach festiwalu są zgrupowane.

Część pierwsza (27.08.-05.09) to głównie wernisaże wystaw twórców międzynarodowych w Gdańsku i Gdyni.
Część druga (14.09.-20.09) to wystawy autorstwa twórców polskich w Sopocie. Całość wydarzenia
zakończy się około 30.10. 2008.

Artyści:
Piotr Bujnowicz, Sebastian Copeland, Cédric Delsaux, Walter Carone,
Michel Giničs, Vincent Godeau, Bettina Grossenbacher, Aneta Grzeszykowska,
Aleksandra Hirszfeld, Francoise Huguier, Michael Johner, Andreas M. Kauffman,
Peter Knapp, Magdalena Krajewska, Dominik Kulaszewicz, Krystian Kujda,
Peter Lindbergh, Patrycja Orzechowska, Wojciech Plewiński, Marcin Przybyłko,
Denis Rouvre, Michał Sikorski, Patrick Swirc, Véronique Zussau,
Alicja Karska&Aleksandra Went, Stephan Zaubitzer.

Miejsca:
Wystawy Festiwalowe odbędą się w Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia, Akademii Sztuk Pięknych, Filharmonii Bałtyckiej, Gdańskiej Galerii Fotografii, Galerii Pionova oraz w klubach: La Dolce Vita, Stacja De Lux, Papryka, Spatif, Sanatorium, Mandarynka, Soho; a wystawy zewnętrzne: w Parku Oliwskim, na Sopockim Molo, wzdłuż ulicy Monte Cassino, na Skwerze Kościuszki w Gdyni.

PROGRAM

GDYNIA

Skwer Kościuszki

Znakomite zestawienie mistrzów portretu gwiazd. Michel Johner o niemal 20 lat starszy od Piotra
Bujnowicza prezentuje reportażowe ujęcia światowej sławy aktorów i aktorek. Ze swadą podgląda ich oficjalną kondycję. Piotr Bujnowicz niejako w kontraście ujawnia bardziej intymny świat pracy z modelem. Jego portrety to raczej studia psychologiczne polskich celebrities.

wernisaż: 30.08, g. 18
30.08.2008-29.09.2008
- Michel Johner, Hurry Cannes! (1996-2006)
Zestaw 17 fotogramów o reportażowym charakterze jednego z najlepszych francuskich fotografów gwiazd filmowych Michela Johnera. Johner (rocznik '56) fotografuje dla najlepszych agencji paryskich i światowych. Hurry Cannes! To kilkuletni zapis wydarzeń związanych z największym europejskim Międzynarodowym Festiwalem Filmowym w Cannes. Ulotne chwile,
wystudiowane uśmiechy aktorów świetnie maskują prawdziwe emocje. Pod pozą wielokrotnie jednak pojawia się zamyślenie, zatrzymanie ponadczasowej postaci współczesnych ideałów, m.in. Bruce'a Willis'a, Scarlett Johansson, Ashley Judd czy Antonio Banderasa.

- Piotr Bujnowicz, Portrety
Portery są najbardziej tradycyjnym tematem fotograficznym. Od Nadara do dziś poza funkcją dokumentującą, zatrzymują prawdę psychologiczną osoby uwiecznianej. Od talentu, wrażliwości i umiejętności nawiązania porozumienia między fotografującym i fotografowanym zależy jakość i ponadczasowość portretu. Specyfika pracy Bujnowicza pozwala na spotkanie z najjaśniejszymi gwiazdami polskiego kina, z aktorami, reżyserami, scenografami. Jego twórczość w znakomity sposób dokumentuje krajobraz filmowy ale także poszerza pole kreacji portretowanych. Piotr Bujnowicz, (rocznik '73) mieszka i pracuje w Warszawie. Fotograf, twórca filmów dokumentalnych, twórca agencji fotograficznej Fabryka Obrazu i Galerii Filmu Polskiego.

GDANSK

Polska Filharmonia Bałtycka im. Fryderyka Chopina

wernisaż: 27.08, g. 19
27.08.2008-29.09.2008
- Peter Lindbergh, Kino
Cykl portretów gwiazd kina i sceny w zaskakujących zestawieniach. Zobaczymy m.in. Sharone Stone, Umę Truman, Penelopę Cruz, Johna Travoltę. Uznawany za jednego z największych mistrzów fotografii czarno białej Lindbergh przedefiniował sens portretu fotograficznego. Jego prace cechuje głęboko emocjonalna analiza portretowanych a stosowany ascetyczny realizm i bezpretensjonalność powodują, że fotogramy mają charakter filmowych kadrów. Lindberg (rocznik '44) pochodzi z Niemiec, mieszka i pracuje w Paryżu.

Stacja De Lux

wernisaż: 19.09, g. 19
27.08-29.09.2008
- Krystian Kujda, Samochody
Fotograficzne portrety samochodów w miejskich przestrzeniach stanowią opowieść o czasie, przemijaniu i pięknie ukrytym za brunatnym filtrem obiektywu. Samochodowa seria wymarłych ulic i ich zakurzonych bohaterów wydaje się filmową scenerią gangsterskich seriali amerykańskich z lat siedemdziesiątych XX w. Porzucone (bądź po prostu zaparkowane) pojazdy są jak gdyby częścią
opuszczonej sceny akcji. Kto i w jakich okolicznościach zostawił dany samochód? Czasami sposób parkowania wskazuje na pośpiech, innym razem to 'porzucenie' miało miejsce wiele miesięcy temu. Bywa, że miejsce parkowania wydaje się zupełnie nie pasować do samochodu. "Samochody" nie są cyklem dokumentalnym. Wszystkie zdjęcia serii wykonane zostały holgą
- plastikowym aparatem, którego właściwości (winietowanie, specyficzne ostrzenie) odrealniają obraz. Krystian Kujda ( rocznik '81) jest filmoznawcą, mieszka i pracuje w Gdańsku.

Akademia Sztuk Pięknych, ul. Targ Węglowy

wernisaż: 28.08, g. 19
28.08.2008-19.09.2008
Wystawa prezentowana w ASP gromadzi kilka projektów, gdzie film jako gatunek jest wspólnym
mianownikiem. Obok prac fotografów portretujących gwiazdy w sposób nietypowy znajdziemy fotografie problemowe, kreacyjne odwołujące się bezpośrednio do kina jako sztuki ułudy.

- Patrick Swirc, Wielkie gęby
- Sebastian Copeland, Celebrities
W zaskakujący sposób portretuje Amerykanin Sebastian Copeland Sandrę Bullock. Przyzwyczajeni do schematycznych postaci granych przez aktorkę, nagle odkrywamy jej nieoczekiwany potencjał. Wcielając się w role housewife czy famme fatal fotograf wykazuje wielki talent do improwizacji z aktorką.

- Denis Rouvre, Portrety
- Andreas Kaufmann, The Kiss III
Monumentalna projekcja wideo z cyklu The Kiss [Pocałunek] jest przywołaniem jednej z najsłynniejszych w historii kina sceny pocałunku. Artysta zatrzymał tę scenę i zwolnił ułamki sekund do kilkunastu minut, abyśmy jako widzowie mogli dać się zniewolić atmosferze napięcia i emocjonalnej gęstości obrazu. Zabieg formalnie nazwany przez eksperymentującego z projekcjami wielkoformatowymi Kaufmana freskiem wideo przybliża nas do formy fotograficznego zapisu.
Poprzez maksymalne spowolnienie ruchu film The Kiss zdaje się być wielkim hologramem. Im dłużej mu się przyglądamy tym więcej wymiarów dostrzegamy. Zainspirowany wielką kinematografią artysta stworzył współczesny portret niepełnionej miłości. Coś jednak zostało spełnione, oczekiwania widza: cytat z filmu o miłości jest zatrzymaniem chwili gdy istnieje jeszcze
szansa na happy end. Kaufmann (rocznik '61) jest artysta wizualnym. Mieszka i pracuje w Kolonii i
Katalonii.

- Peter Knapp, Totem image/seconde
Peter Knapp jeden z najsłynniejszych szwajcarskich fotografów mody, w latach 1965-70 zrealizował cykl multiplikowanych portretów zaczerpniętych z taśmy filmowej. Nazywając je 'zatrzymanymi wizerunkami' stworzył dwu-sekundowe metraże, eseje i fabuły dla telewizji. U podstaw tego projektu leżało nawiązanie do popularnego przekonania, jakoby człowiek w momencie śmierci przeżywał projekcję własnego życia w ciągu sekund. Zdaniem artysty pomijając aspekt dramatyczny ten moment można przedstawić w 25klatkach na sekundę lub 1500 klatkach na minutę. Jest to czas na emocję. Obrazy totemiczne to krótkie filmy, przeniesione na papier
fotograficzny, wystarczająco mocny by tworzyć zwój.

- Marcin Przybyłko, Fotosy
Fotograficzny cykl Fotosy rozwija wątek manipulacji, jakiej mogą podlegać wyrwane z kontekstu rzeczywistości nieruchome obrazy. Marcin Przybyłko posłużył się kadrami z kultowego w PRL'owskiej Polsce serialu kryminalnego w reżyserii Krzysztofa Szmagiera do unaocznienia mechanizmu narzucenia percepcji rzeczywistości. Poprzez zestawienie obrazu ruchomego - jako
pierwotnego źródła i zatrzymanego kadru tego samego pochodzenia proces ten uwydatnia się. Skoro fotografia i film są najdoskonalszym gwarantem obrazowego podwojenia tego świata, który zwykliśmy w nich widzieć to popularny film okazuje się świetnym substytutem rzeczywistości. Zdjęcia to wybrane szczególnie brutalne sceny z serialu, który paradoksalnie w całości taki nie był. Pozbawione obrazowego kontekstu fotografie prowokują nas do dopowiedzenia historii, której fragment widzimy na zdjęciu. Szukamy w nich ruchu, wyjaśnienia, rozwinięcia narracji (w obrazach ruchomych szukamy raczej uspokojenia, bezruchu, chwili na kontemplacje).

- Françoise Huguier, Ciało & Krew

Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia

wernisaż: 29.08, g. 18
29.08.2008-28.09.2008

Międzynarodowy Festiwal Fotografii 'Transfotografia' w swojej tegorocznej odsłonie prezentuje w CSW Łaźnia trzy wystawy nawiązujące bezpośrednio do związków fotografii i sztuki filmowej. Trzy różnorodne projekty są wyrazem fascynacji współczesnych artystów kinem jako wykreowaną rzeczywistością wpływającą na postrzeganie świata i jego wartości. Kinematografię można nazwać 'wnuczką' fotografii, której początki to dagerotypie Louisa Jacques Daguera z 1830 roku. Jej rozwój jako sztuki dokumentującej, użytkowej towarzyszył eksperymentom i próbom przekraczania jej możliwości. Kiedy w 1896 roku bracia Lumičre zaprezentowali kinematograf stało się oczywiste, że czas udało się niejako zarchiwizować, a magia nowej techniki otworzyła zupełnie inne obszary twórczości, m.in. możliwości manipulacji obrazem ruchomym.

- Cedric Delsaux, Witryna rzeczy. Gwiezdne Wojny I i II
Dla pokoleń widzów trylogia George'a Lucasa Gwiezdne wojny stała się miarą wszystkich produkcji z gatunku science fiction a wyobrażenia kosmosu na trwałe wpisały się we współczesną ikonografię popkultury. Francuski fotograf Cédric Delsaux także uległ magii niezapomnianego, filmowego obrazu świata międzygalaktycznej rozgrywki dobra i zła. Posługując się wybranymi postaciami stworzył cykl portretów dawnych bohaterów we współczesności. Odwołując się
do archetypicznego starcia sił, artysta pozwolił widzom na opowiedzenie się po którejś ze stron. Witryna Rzeczy Delsaux to wizualny oksymoron, pozwalający odkryć nieznaną przestrzeń
na pograniczu prawdy i fałszu, piękna i brzydoty, rzeczy istotnych i błahych, w estetyce "pomiędzy". Tak przedstawione miejsca nabrały nowego wymiaru i mogą konkurować z najlepszymi dekoracjami hollywoodzkich produkcji. Cédric Delsaux (rocznik '74). Mieszka i pracuje w Paryżu.

- Bettina Grossenbacher, Les visiteurs du soir [Wieczorni goście]
Instalacja złożona z lightboxów z widokami wnętrz sal kinowych autorstwa szwajcarskiej artystki Bettiny Grossenbacher to przywołanie atmosfery pięknych i tajemniczych jednosalowych wnętrz kinowych. W latach 2004 i 2005 artystka zrealizowała fotograficzny cykl dokumentujący wnętrza 68 kin w Paryżu. Wykonywała zdjęcia pustych ekranów, tuż przed rozpoczęciem projekcji. Na niektórych fotografiach widoczne są postacie widzów, jednak większość kin jest pusta. Sekwencje obrazów antycypują jakby następująca projekcję: jednak nie widzimy kadrów filmów ani nazwiska reżysera, nazwy kina ani adresu, daty i godziny rozpoczęcia seansu. Obrazom towarzyszą teksty Hansmartin'a Siegrist'a, mówiące o świetle i cieniu, czasie i przestrzeni tworzących teorię obrazu filmowego. Bettina Grossenbacher zaprasza w swojej instalacji widzów do miejsca gdzie pogłębia się wyobraźnia, i gdzie każdy przeżywa swoją własną historię. Przywołując specyficzną atmosferę małych i dużych świątyń projekcyjnych, pustych holów, neonów ze znakiem drogi ewakuacyjnej i wygodnych foteli - deklaruje tym samym uwielbienie dla kina. Paryż - miasto niegdyś z największa ilością sal kinowych - do dziś jest stolicą refleksji filmowej - jak mówi autorka.
Bettina Grossenbacher jest aktorką, artystką wizualną, mieszka i pracuje głównie w Bazylei. Zajmuje się fotografią, wideo, instalacją audiowizualną i performance. Wystawia od 1995 roku, brała udział m.in. W Międzynarodowym Festiwalu Mediów Viper w Bazylei, Międzynarodowej Konfenecji Muzyki Komputerowej w Gothenburgu, wystawach i festiwalach w Szwajcarii, Francji, Argentynie, Norwegii, Chile, Bośni i Hercegowinie itd. W Polsce jest to jej pierwsza wystawa.

- Veronique Zussau Alice
Instalacja Véronique Zussau Alice jest opowieścią o dokonywaniu wyborów i poszukiwaniu swojego swojego miejsca w życiu. Bohaterka tej baśni, czy raczej snu Alicja, po drodze , jak w powieści Louisa Corolla, przeżywa większe i mniejsze dramaty, przygody w coraz bardziej
zglobalizowanym świecie. Świecie gdzie zasady są dopasowane do sytuacji, nie istnieją wartości stałe. Alicja, której wizerunek zaczerpnięty został z animowanego filmu Disneya jest widzialna na 500 arkuszach transparentnej folii. Towarzyszące obiektowi film video to fragment z
onirycznego dramatu filmowego Alain Resnais'a pt. Zeszłego roku w Marienbadzie,w którym nieznajomy mężczyzna przekonuje kobietę, o łączącym ich niegdyś romansie. Ponieważ bohaterka nie pamięta tego faktu, wszystko wydaje się surrealistycznym snem. Podobnie jak
abstrakcyjny obiekt rzeźbiarski i księżyc który w rzeczywistości jest Ziemią widzianą przez satelitę.
Veronique Zussau (rocznik '62 ) mieszka i pracuje w szwajcarskim Bern.

Klub ŻAK

wernisaż: 1.09, g. 19
01.09.2008 - 29.09.2008
- Vincent Godeau, Matka i syn, (1989)
W serii Matka i syn Vincent Godeau w formie dyptyków proponuje spotkanie mitu i rzeczywistości. Zestawienia kadrów z rodzinnyą relacją aktorów pelniących role synów i matek zostały prezyzyjnie skonstruowane. Historyczny wybór filmów, spowodował wyczuwalne napięcie, gry między widzialnym i ukrytym. Skomplikowana i odwieczna relacja ying i yang, z freudowskim kontekstem prowadzi widza przez bezmiar miłości, nienawiści, obojętności, erotyki. Projekt ten w ciekawy sposób poszerza podejmowany przez inną artystkę Transfotografii 2008 - Patrycję Orzechowską - sposób rejestrowania klisz emocjonalnych. Godeau (rocznik '54 ) mieszka i pracuje we Francji.
- Stephan Zaubitzer, Kina Popularne

Gdańska Galeria Fotografii

wernisaż: 3.09, g. 18
02.09.2008-29.09.2008
- Wojciech Plewiński, Zbigniew Łagocki, Wacław Nowak, Kobylegródek Story, Western1963
Projekt Kobylegródek Story został zrealizowany jako fotokomiks w 1963 roku przez Wojciecha Plewińskiego przy współudziale, Zbigniewa Łagockiego, Wacława Nowaka. Był rodzajem inscenizowanej fotografii, historii rodem z dzikiego zachodu z dobrym szeryfem, złymi bandytami, porwanymi kobietami i pogodnymi Indianami. Sceneria kanionu, kostiumy i charakteryzacja oraz dopracowana 'choreografia' pojedynków jak i towarzyszące foto-opowieści pełne humoru dialogi sprawiły, że projekt został wydrukowany w 4 kolejnych numerach Przekroju w 1964 roku. Współcześnie odczytujemy Kobylegródek Story jako prekursorskie działanie fotografów wobec tematyki westernu w Polsce. Choć ironiczne, to z pewnością wyraźne są nawiązania do Edwarda Sherrifa Curtisa a pojedynki wzorowane na kanonicznych spaghetti westernach. Stworzony wspólnie przez ludzi zbliżonych zawodowo: artystów i dziennikarzy, cykl
odczytywany był w czasach reżimowych jako symbol tęsknoty za imperializmem toteż tym cenniejsza historycznie zdaje się publikacja cyklu w opiniotwórczym magazynie jakim był Przekrój. Projekt w doskonały sposób poszerza dziś nasze myślenie o związkach fotografii i filmu i wpisuje się znakomicie w historyczny kontekst Festiwalu Transfotografia 2008. Wojciech Plewiński, (rocznik '28), był wieloletnim współpracownikiem tygodnika Przekrój. Od 1959 roku zajmuje się fotografią teatralną, która stała się jedną z ważniejszych dziedzin jego sztuki.

PARK OLIWSKI
- Walter Carone, Retrospektywa
Paryski fotograf słynnych aktorów, piosenki, pisarzy i polityków stworzył kilka tysięcy portretów sławnych ludzi. Plenerowa wystawa w Parku Oliwskim obejmuje 40 fotografii zrealizowanych w latach 1949-1980, portretów studyjnych, plenerowych i prywatnych gwiazd filmu, min. Marleny Dietrich, Brigitte Bardot, Marlona Brando, Catherine Deneuve, Audrey Hepburn i innych. Jest to premierowy pokaz w Polsce.

Galeria Pionova, ul. Olejarna2, Gdańsk

wernisaż: 26.09, g. 18
15.09.-15.10.2009
- Patrycja Orzechowska, Bez tytułu, 2007
Patrycja Orzechowska od lat inspiruje się formą filmową, w dotychczasowych projektach stylistycznie zbliżała się do formalnych środków wielkiej awangardy z surrealistami na czele. W najnowszym cyklu Bez tytułu artystka podała analizie emocjonalną stronę przekazu kanonicznych fabuł filmowych. W cyklu bez tytułu prezentuje zestaw kadrów - cytatów ze światowej kinematografii. Obrazy dotyczą trudnych relacji par heteroseksualnych. Par, które w zbiorowej
pamięci widzów uosabiają konkretne przeżycia miłość, zdradę, przemoc, zniewolenie. Nie łatwo zidentyfikować postacie, gdyż obraz poddano manipulacji, zmiękczeniu, które niejako łagodzi przekaz opresyjnych historii. Artystka stworzyła szaradę, w której nie tylko wytrawni amatorzy kina rozszyfrują wielkie role, małe dramaty i duże emocje. Projekt ma charakter procesualny, poprzez różnorodne zestawienia ma moc opowiadania różnych historii zmieniających oryginalną wymowę
cytowanych filmów. Patrycja Orzechowska (rocznik '74) mieszka i pracuje w Gdańsku. Zajmuje się
fotografią, filmem, sztuką w przestrzeni publicznej jak również grafiką użytkową.

- Aneta Grzeszykowska, Untitled Film Stills ( 2006 )
Kadry filmowe bez tytułu to swoisty cover czy raczej remake cyklu Cindy Sherman
sprzed blisko 40 lat. O ile Sherman w czarno białych kadrach przywoływała, lub
kreowała sceny filmowe wcielając się w główne role żeńskie, o tyle Grzeszykowska
zatrzymuje barwny świat współczesnej Warszawy. Dokładnie odtworzona kompozycja
kadrów i charakteryzacja bohaterek przenosi widza w lata 60, 70 XX wieku. Ta
nostalgiczna nuta działa perfekcyjnie wobec pozbawionej tożsamości artystki
przyjmującej rolę innej artystki. Cykl ten jest jakby odbiciem lustra w lustrze,
nieskończonym ciągiem powielanych kadrów. Grzeszykowska (rocznik '74) mieszka i pracuje w
Warszawie. Realizuje prace fotograficzne, filmy video, instalacje rzeźbiarskie. Studiuje problem kreowania nowej tożsamości i manipulacji figurą ludzką. Wystawa dzięki uprzejmości Galerii Raster

SOPOT
Molo
- Michel Giničs, Gwiazdy na wolności,2003
Cykl fotograficznych portretów, znanego francuskiego fotografa Paryża. Ginies zaobserwował znanych aktorów, w nieznanych szerszemu widzowi okolicznościach, w kawiarniach, na spotkaniach prywatnych, w pejzażach miasta. W latach 70tych XX wieku, nie istniała presja paparazzich, gwiazdy korzystały z pełnej wolności i dostępności miasta. Ginies (rocznik '55) mieszka i pracuje w Paryżu.
Monte Cassino
- Panorama Festiwalu
Wybrane fotografie tworzące przegląd tematów ze wszystkich wystaw festiwalu.

Soho
wernisaż: 10.09, g. 19
17.09 - 17.10.2008
- Dominik Kulaszewicz Level 0

Papryka
wernisaż: 4.09, g. 19
04.09.-04.10.2008
- Michał Sikorski Fantom

Sanatorium
wernisaż: 14.09, g. 18
14.09.-14.10.2008
- Michel Giniés Paparazzi

Mandarynka
wernisaż: 21.09, g. 18
19.09 - 19.10.2008
- Aleksandra Hirszfeld, ! Re:MM
!Re:MM to próba przepracowania "ikony", rozumianej jako coś wzorcowego oraz rodzaj gry ze strategią powtórzenia. Narzędziem rozgrywki staje się sukienka MM, ikony piękna. Multiplikacja postaci, dzięki kultowemu rekwizytowi "wcielających się" w Marylin, narusza nietykalność, w którą obrasta ikona popkultury, zarazem jednak działanie to nie jest obliczone wyłącznie na destrukcję. Wizerunki 82 osób, które zgodziły się wziąć udział w sesji zdjęciowej (tyle lat dziś miałaby MM), nie
służą prostemu wygrywaniu piękna rzeczywistego przeciw urojonemu, "opresyjnemu" Kanonowi Piękna. Idzie raczej o dwuznaczny hołd dla MM - konkretna zmysłowa forma nabiera intensywności w zderzeniu z elementem ikony, poddanej nieoczekiwanej próbie... Wybór MM nie jest przypadkowy - to jedna z najczęściej omawianych, repetytywnie wykorzystywanych i analizowanych ikon popkultury. Wśród produkcji poświęconych MM mamy m. in.: 300 000 stron internetowych, książki napisane przez Carol Oates, FredaGuiles'a i Anthony'ego Summersa, sztuki Arthura Millera (jednego z jej mężów), wizerunek aktorki Jayne Mansfield, przypominającej kopię MM, piosenkę Candle in the Wind śpiewaną przez Eltona Johna, a także prace Andy'ego Warhola, czy - sięgając na polski rynek - Katarzyny Górnej...

Przeczytaj także

Opinie

Walczymy z przemocą słowną

Kasujemy opinie obraźliwe i nie na temat

Twoja opinia

Dodaj opinię

Odpowiedz

Dodając opinię akceptujesz regulamin dodawania opinii.
Administratorem Twoich danych osobowych jest Trojmiasto.pl Sp. z o.o.. Szczegóły przetwarzania danych znajdują się w polityce prywatności.

Sprawdź się

W ilu językach można wysłuchac opowieści o historii Katowni, siedzibie Muzeum Bursztynu w Gdańsku?