Aktualnie brak w repertuarze trójmiejskich teatrów

Akt równoległy (48 opinii)

komedia
kasy:
58 301-13-28, 551-50-40
wystawia:
Malarnia
data premiery:
16 sierpnia 2014
czas trwania:
2 godz. (1 przerwa)
6.8 83 oceny 1 10
Akt równoległy
Derek Benfield

Do niewielkiego, zacisznego i, oczywiście uroczego hoteliku przyjeżdżają na romantyczny weekend dwie pary świeżo upieczonych kochanków. Zostawili w mieście swoich niczego nieświadomych małżonków, a tutaj liczą na upojne chwile i rozkoszne uniesienia. Jednak niewiarygodny wręcz pech sprawi, że... No właśnie - co można dodać, żeby nie popsuć Państwu zabawy? Może tylko tyle, że te żony i ci mężowie... Choć nie, to chyba też za wiele. Na pewno trzeba wspomnieć, że jest jeszcze ktoś, ten ... piąty - nieprzewidywalny, ale przedsiębiorczy portier. Odegra istotną rolę w nieprawdopodobnym przebiegu błyskawicznie toczących się tej nocy zdarzeń. No i z pewnością warto dodać, że wszystko zaczęło się od reklamy zamieszczonej w parafialnej gazetce.

Spektakle Teatru Wybrzeże wystawiane na Scenie Letniej w Pruszczu Gdańskim zrealizowano przy wsparciu finansowym Miasta Pruszcz Gdański.


Reżyseria: Jarosław Tumidajski
Scenografia: Mirek Kaczmarek
Inspicjent, sufler: Katarzyna Wołodźko

Obsada:
Katarzyna Dałek
Katarzyna Z. Michalska
Michał Jaros
Piotr Chys
Marek Tynda

-----
Derek Benfield (ur. 1926 zm. 2009) - brytyjski dramatopisarz, który z sukcesem łączył pracę aktora charakterystycznego i płodnego autora bulwarowych komedii. Benfield napisał ponad 30 sztuk, w większości lekkich fars opartych na małżeńskiej komedii omyłek, czasami dryfujących w stronę kryminału i czarnego humoru. Jako aktor, Benfield debiutował w 1948 roku w trupie Briana Brixa. Od lat 50. występował także w produkcjach telewizyjnych, Dzięki swojemu rodowodowi (Benfield pochodzi z zachodniego Yorkshire), był często obsadzany w rolach mieszkańców północy, gdy północna Anglia pojawiła się w orbicie zainteresowań kultury popularnej na fali zmian lat 60. Polskim widzom może być znany z produkcji BBC ŚLEDZTWA HETTY WAINTHROPP, gdzie występuje w roli serialowego męża głównej bohaterki granej przez Patricie Routledge, czyli Hiacynty Bukiet z CO LUDZIE POWIEDZĄ.

Jarosław Tumidajski (ur. 1980) - reżyser. Studiował teatrologię na Uniwersytecie Jagiellońskim, jest absolwentem Wydziału Reżyserii Dramatu krakowskiej PWST. Debiutował w 2004 roku podczas pierwszej edycji Intermedialnego Forum Teatru Baz@rt NOCNYM AUTOBUSEM Michała Walczaka. Spektakl wszedł później do repertuaru Narodowego Starego Teatru w Krakowie. W Teatrze Wybrzeże zrealizował G®UPĘ LAOKOONA Tadeusza Różewicza (2007), ONYCH Stanisława Ignacego Witkiewicza (2008), PANA TADEUSZA wg Adama Mickiewicza (2011) oraz WYSPĘ NICZYJĄ. MAPPING według własnego scenariusza (2012). Ponadto wyreżyserował m.in. BARBARĘ RADZIWIŁŁÓWNĘ Z JAWORZNA-SZCZAKOWEJ wg Michała Witkowskiego (Teatr Śląski w Katowicach, 2008), ŚWIĘTĄ JOANNĘ SZLACHTUZÓW Bertolta Brechta (Teatr Miejski w Gdyni, 2008 oraz Teatr Nowy w Łodzi, 2011), TRANS-ATLANTYK wg Witolda Gombrowicza (Wrocławski Teatr Współczesny, 2010), ZABÓJCĘ Aleksandra Mołczanowa (Teatr Ludowy w Krakowie, 2013), PROCES 2.0 wg Franza Kafki (Teatr im. Solskiego w Tarnowie, 2014). Jego najnowszą premierą jest FENIKS LECI DO SŁOŃCA Jarosławy Pulinowicz (Teatr Ludowy). Jest dwukrotnym zdobywcą Nagrody Teatralnej Marszałka Województwa Pomorskiego - za reżyserię G®UPY LAOKOONA (2008) oraz za reżyserię ONYCH i ŚWIĘTEJ JOANNY SZLACHTUZÓW (2009). Laureat nagrody na XII Ogólnopolskim Festiwalu Komedii Talia za reżyserię CZERWONYCH KOMET Andreasa Sautera i Bernharda Studlara w Teatrze im. Solskiego w Tarnowie (2008).

Mirek Kaczmarek (ur. 1970) - scenograf, absolwent Wydziału Komunikacji Wizualnej poznańskiej ASP. Od debiutu w 2001 roku stworzył scenografie, kostiumy i oprawę multimedialną do niemal 100 przedstawień. Jest stałym współpracownikiem reżyserów: Piotra Kruszczyńskiego (m.in. ODEJŚCIE GŁODOMORA Tadeusza Różewicza, NIE/BOSKA KOMEDIA. RZECZ O KRZYŻU Zygmunta Krasińskiego), Jarosława Tumidajskiego (m.in. G®UPA LAOKOONA Tadeusza Różewicza, PAN TADEUSZ według Adama Mickiewicza), Wiktora Rubina (m.in. ORGIA Passoliniego oraz TAK POWIEDZIAŁ MICHAEL J. Jolanty Janiczak), Jana Klaty (m.in. SPRAWA DANTONA Stanisławy Przybyszewskiej i DO DAMASZKU Strindberga) i Marcina Libera (m.in. BYĆ JAK STEVE JOBS Michała Kmiecika oraz WESELE Stanisława Wyspiańskiego). W 2012 roku został nominowany do Paszportów Polityki. Laureat wielu nagród artystycznych m.in. nagrody za scenografię do SPRAWY DANTONA na 33.Opolskich Konfrontacjach Teatralnych "Klasyka polska", na I Międzynarodowym Festiwalu Teatrów BOSKA KOMEDIA oraz na Festiwalu KONTAKT.

Recenzja Trojmiasto.pl

Gra we dwoje na dwie pary - o "Akcie równoległym" Teatru Wybrzeże Gra we dwoje na dwie pary - o "Akcie równoległym" Teatru Wybrzeże

Gra we dwoje na dwie pary - o "Akcie równoległym" Teatru Wybrzeże (29 opinii)

To miał być gorący weekend, podczas którego świeżo upieczone pary kochanków skonsumują swoje nowe...

17 sierpnia 2014

Opinie (48) 5 zablokowanych

  • akt (opinia sprzed 1 roku)

    może się zdecydujecie gdzie jest przedstawienie - w sopocie czy gdańsku.!!!!!!!!!! Miło byłoby poprawnie informować czytelników!!!!!!!!!!!!1

    • 0 0

  • Opinia do artykułu

    Zobacz artykuł Gra we dwoje na dwie pary - o "Akcie równoległym" Teatru Wybrzeże

    sztuka pełna humoru typu komedia omyłek (opinia sprzed 4 lat)

    Świetna gra aktorów.
    Drażniły mnie niektóre wstawki typu: granie na knutkach z dźwiękiem - niby czemu to ma służyć?

    • 0 0

  • tandeta i tyle w tym temacie (opinia sprzed 5 lat)

    Rzeczywiście aktorzy robią wszystko by rozbawić widownię... Ale treść sztuki banalna i żenująca momentami. Szczerze nie polecam.

    • 1 6

  • Opinia do artykułu

    Zobacz artykuł Gra we dwoje na dwie pary - o "Akcie równoległym" Teatru Wybrzeże

    (6) (opinia sprzed 6 lat)

    Siedzący w pierwszym rzędzie Wojciech Misiuro nieźle się uśmiał, jak usłyszał ze sceny, że nazwisko Smith, które przybrali ukrywający się kochankowie jest słabe, a lepsze byłoby właśnie "Misiuro" :)

    • 3 1

    • Opinia do artykułu

      Zobacz artykuł Gra we dwoje na dwie pary - o "Akcie równoległym" Teatru Wybrzeże

      Nie było Misiuro tylko "Wróbel" (2) (opinia sprzed 6 lat)

      Nie było Misiuro tylko "Wróbel"

      • 0 1

      • Opinia do artykułu

        Zobacz artykuł Gra we dwoje na dwie pary - o "Akcie równoległym" Teatru Wybrzeże

        Było miło (opinia sprzed 5 lat)

        Wczoraj było DUDA! Przyjemny spektakl, polecam.

        • 0 0

      • Opinia do artykułu

        Zobacz artykuł Gra we dwoje na dwie pary - o "Akcie równoległym" Teatru Wybrzeże

        W niedzielę był Misiuro - na 100 proc. (opinia sprzed 6 lat)

        ;)

        • 1 0

    • Opinia do artykułu

      Zobacz artykuł Gra we dwoje na dwie pary - o "Akcie równoległym" Teatru Wybrzeże

      to chyba nie było Misiuro tylko jakies inne, ale nie pamiętam jakie... (2) (opinia sprzed 6 lat)

      jw

      • 0 1

      • Opinia do artykułu

        Zobacz artykuł Gra we dwoje na dwie pary - o "Akcie równoległym" Teatru Wybrzeże

        Misiuro, Misiuro ;) (1) (opinia sprzed 6 lat)

        To dość znana postać, trudno go pomylić z kimś innym ;)

        • 0 0

        • Opinia do artykułu

          Zobacz artykuł Gra we dwoje na dwie pary - o "Akcie równoległym" Teatru Wybrzeże

          a 20.08 (opinia sprzed 6 lat)

          a dziś usłyszeliśmy, że lepsze jest nazwisko "Timberlake" ;)

          • 1 0

  • Opinia do artykułu

    Zobacz artykuł Gra we dwoje na dwie pary - o "Akcie równoległym" Teatru Wybrzeże

    umierałam z zażenowania (5) (opinia sprzed 6 lat)

    Dawno już takiego gniota nie widziałam. "Humor" na poziomie zabaw weselnych. Prawdopodobnie trzeba było się upić przed wejściem na widownię. Innej przyczyny salw śmiechu nie widzę. W zasadzie to można by się zdrzemnąć (na ciasnej widowni, na którą sprzedano dziś zbyt wiele wejściówek z pazerności i braku poszanowania dla przepisów pożarowych i tak brakowało tlenu), ale ciągłe trzaskanie drzwiami przeszkadza i budzi. Ogrywane są te same gagi i po dziesięciu minutach zastyganie w erotycznych pozach, czy wkładanie butelki miedzy nogi już nie bawią. Miałam wrażenie, że to aktorzy w kuluarach wygłupiają się i czekałam kiedy zacznie się spektakl właściwy. Nie doczekałam się.
    Tynda faktycznie gra dobrze, ale nie zgodzę się z negatywną recenzją dotyczącą Katarzyny Z. Michalskiej. To właśnie ona jest gwiazdą spektaklu i gra wyjątkowo dobrze.
    Dwoje dobrych aktorów nie uratuje słabego tekstu i scenariusza. Zdecydowanie nie polecam.

    Wiele do życzenia pozostawiała też widownia. Przypominam, że do teatru nie przychodzi się z siatką pomidorów (choć wychodząc z teatru żartuję, że nie miałam ich pod ręką), należy się odpowiednio ubrać. Łzy rozpaczy budzą też konwersacje: "to o czym będzie ta sztuka, gdzie ty mnie właściwie zabrałaś?". Nie odpowiadają mi też śmierdzący papierosami faceci, którzy siedzą obok. Jestem zniesmaczona. Jeszcze tylko automatu z napojami przy tym jarmarku brakowało.

    • 16 26

    • Opinia do artykułu

      Zobacz artykuł Gra we dwoje na dwie pary - o "Akcie równoległym" Teatru Wybrzeże

      Przygnębienie (opinia sprzed 5 lat)

      Rechot gimbazy przygnębiał.
      Teatr to powinność. Dyrektor powinien o tym pamiętać.
      Aktorsko doskonale, ale od miernoty tekstu i poziomu żartów uwagi nie odwróciło. Zęby bolały:(

      • 0 0

    • Opinia do artykułu

      Zobacz artykuł Gra we dwoje na dwie pary - o "Akcie równoległym" Teatru Wybrzeże

      bez przesady z egzaltacją (opinia sprzed 6 lat)

      ale wrażenia mam podobne. Naprawdę nie wiadomo było chwilami, co ze sobą zrobić z żenady. Do bólu płytkie, płaskie i banalne. Nawet zespół dobrych aktorów tego nie wyratował jak dla mnie. Miażdżącej większości jednak się podobało, była owacja na stojąco od większości widzów, więc chyba w taką płaskość iść należy, aby rozradować tłum. Choć i na ciężkich przedstawieniach jest komplet widzów, więc może jednak nie trzeba się zniżać do czegoś takiego...

      • 1 1

    • Opinia do artykułu

      Zobacz artykuł Gra we dwoje na dwie pary - o "Akcie równoległym" Teatru Wybrzeże

      (opinia sprzed 6 lat)

      "żartuję" to nie to samo co "żałuję" - a pomidory mogę dosłać.

      • 0 0

    • Opinia do artykułu

      Zobacz artykuł Gra we dwoje na dwie pary - o "Akcie równoległym" Teatru Wybrzeże

      --- (opinia sprzed 6 lat)

      Bosze, jaką jestem intelektualistką...

      • 3 2

    • Opinia do artykułu

      Zobacz artykuł Gra we dwoje na dwie pary - o "Akcie równoległym" Teatru Wybrzeże

      Poluzuj czasem gumkę od gaci Yenefer (opinia sprzed 6 lat)

      PS. Brakowało tlenu więc zagrożenia pożarowego nie było

      • 9 2

  • bardzo słaby spektakl (opinia sprzed 5 lat)

    Żenująco niski poziom żartów - chyba, że kogoś śmieszy bekanie, wkładanie butelki między nogi czy fikanie koziołków na scenie, no ale na tego typu rozrywkę wybrałabym się raczej do cyrku. Dialogi jałowe, historia nieciekawa, przewidywalna i nużąca, jednym słowem GNIOT.

    Aktorzy próbowali jakoś ratować to przedstawienie i gdyby nie dobra gra, to pewnie wyszłabym już o pierwszym akcie. Wyszłam znudzona i zawiedziona, podobnie jak moi znajomi.

    Miesiąc temu byłam w Teatrze Muzycznym na sztuce "okno na parlament" i to była naprawdę dobra komedia, którą mogę z czystym sumieniem polecić. Akt równoległy radzę omijać.

    Do dziś nie wiem po co te kartony z panią Figurą? Miały to być "spektakl ze specjalnym udziałem Katarzyny Figury" - fajny chwyt marketingowy bo widz nie spodziewa się, że jej udział sprowadzi się do kartonowego zdjęcia na scenie....

    • 2 3

  • Oto ja, bezdennie głupia farsa! No i co mi teraz zrobisz!!!? (opinia sprzed 6 lat)

    No i masz chłopie farsę - chciało by się powiedzieć. Jednak sposób w jaki ją Teatr Wybrzeże udostępnia widzom budzi jednak pewną refleksję. Bo cóż dzieje się gdy twórca spłyca dzieło? W końcu schodzi tak nisko, że dochodzi do farsy. No a jeśli pójdzie się jeszcze dalej i zacznie się spłaszczać już i tak zupełnie zbanalizowaną farsę? Farsa będzie się robić coraz mniejsza, coraz mniejsza i mniejsza aż w końcu dojdziemy do punktu gdy stanie się ona zupełnie przezroczysta, co by rzecz - nieobecna. Słowem wyparuje nam całkowicie z widowiska. Zdaje się, że akurat tak to wygląda w Akcie Równoległym, który został zbanalizowany ostatecznie do granic możliwości. Jeden nadwyraz banalny motyw (niespełnionej zdrady w nadwyraz nieprawdopodobnych okolicznościach) odmieniany przez wszystkie możliwe przypadki przez dwie godziny przedstawienia. I gdy już farsa odparowała to pytanie co zostało? Cały ciężar spada na barki występujących, na ich aktorstwo. Gdy brak w zasadzie fabuły, głebszego sensu, cała odpowiedzialność zabawiania widza, wibicia go z nudy spada już tylko na aktorów. Chyba nie tylko Piotr Chys poci się jak dziki koń by sprostać tempu, nieomylnemu rytmowi i rysom kolejnych scenek. Doskonale też radzą sobie Michał Jaros jak i Katarzyna Dałek (mam jednak wrażenie, że nie potrafią się pozbyć nawyków jakie nabrali przy odtwarzaniu komediowych ról Arabeli i Romburaka). I to jest zapewne powód dla którego z tego widowiska nie wychodzi się jednak z poczuciem niesmaku czy starconego czasu (w przeciwieństwie co do niektórych bardziej upadłych widowisk tego teatru). Wszak oszczędzono tu widzom niewybredności, golizny czy moralnych niepokojów (do żadnej zdrady ostatecznie w zasadzie nie dochodzi). Zamiast tego dodano schludną estetykę białych drzwi hotelowych, niebieskiego i zielonego pokoju. Za "wodzireja" robi portier hotelowy - co by nie było - wszak farsa ma cieszyć także tych co na społecznych wyżynach nie bywają. Jako sztuka niska ma spoglądać na świat oczami tych "niskich", którzy tu, jak portier, mogą poczuć, że przejmują ster w swoje ręce by kierować biegiem wydarzeń (przynajmniej je jakoś kontrolować) i przy tym ciągnąć sobie z tego jako takie finansowe korzyści. Samo wprowadzenie na scenę 'przestrzeni hotelowej' trochę magiczne bo i hotele to miejsca zwykle przez gości - przybywających do niego na niedługo - bardzo nieprzenikłe. Podobnie jak i nieobojętna społecznie jest rola "ciecia", którą sam cieć wszak pogardza wmawiając że jest tu tylko w zastępstwie swoje siostry. Trochę mi się tu przypomniał monodram Jolie z rolą pokojówki i z "magicznym" światem hotelowym (w reżyserii Jakuba Roszkowskiego i w wykonaniu Dominiki Kojro) -jedna z najciekawszych rzeczy jakie udało mi sie wyłowić w zeszłym roku na efemeryczny off-ie (wpis swój zrobiłem pod stroną tamtego widowiska więc powtarzać się nie bedę.) Natomiast wracając do Aktu równoległego nie za bardzo wierzę by twórcy wystawili tą farsę "na poważnie". Bo "poważna" farsa nie podaje się za farsę, wstydliwie skrywa swoje prawdziwe płytkie oblicze, kamufluje swoją bezdenną płytkość. A tu proszę. W programie można przeczytać o... farsie. O jej związkach z logiką i obiektywizmem. O naturalnej ponoć farsowności życia powszedniego. Coż za górnolotna gloryfikacja gatunku farsy! Nikt się nie kryje, że chodzi tu o bezdennie głupią farsę, gdzie komizm wywołuję się co chwila metodami takimi jak np. zderzanie aktora z zatrzaśniętymi drzwiami. Jest więc jakaś róznica pomiędzy np. melodramatem a zabawą melodramatem (jak na Trędowatej pokazanej na tegorocznym festiwalu tetaralnym Wybrzeże Sztuki), pomiędzy pop-em a pop-artem, który z kultury popularnej czyni środek wyrazu (Dziady Radosława Rychcika). Słowem kicz jest kiczem, dopóki się go świadomie nie ujmie w nawias. Można być pastafarianem i twierdzić że wierzy się w Latającego Potwora Spaghetti i nie sposób takiemu pastafarianowi dowieść, że faktycznie w potwora nie wierzy. Można się spotykać z dziwką oferującą GFE ( girlfriend experience ) i nie sposób zauważyć, że się nie jest ze "swoją dziewczyną". Można wystawić farsę, i nie sposób takiej farsie dowieść, że tak naprawdę to ona farsę tylko "udaję". Spektakl ze specjalnym udziałem Katarzyny Figury jak czytamy w zapowiedzi (czóż za przemyślny wybieg marketingowy! ha ha!) - faktycznie jej udział sprowadzony został do ustawienia na scenie trzech nadwyraz kiczowatych podobizn (domniemanej siostry portiera)! Nikt nie może mieć wątpliwości, że twórcy zakpili sobie z widzów z daleko posuniętym rozmysłem. No i właśnie o to im chodziło! Wcale się nie kryją, kpią sobie nadwyraz otwarcie. Wymowa twórców jest tu więc daleko idąca: wszak oto jest, oto ja: f a r s a, bezwstydnie, bezdennie głupia, spłaszczona do wszelkich granic możliwości. I co mi teraz zrobisz!!? Faktycznie zarówno widzowie jak i recenzenci, którzy przyzwyczaili się do wychwytywania sensów z teatralnych widowisk tu nie mają się za co złapać. Intelektualna pustka, pozbawiona sensów próżnia, myślowa pustynia wypełnia to "zmechanizowane" widowisko po brzegi. I trudno nie podejrzewać, że zabieg to był nadwyraz rozmyślny. Faktycznie ręce opadają i mózg staje, przestaje myśleć więc dla kogoś udręczonego ciężarem gatunkowym sztuk teatralnych to faktycznie może być miły przerywnik, pozwalający na "odreagowanie" i chwilę mimo wszystko dobrej zabawy. Tym niemniej chyba należy się na koniec ostrzeżenie, że przedawkowanie tego specyfiku, zbyt częste obcowanie z takimi produkcjami (choćby były przecie jedynie przemyślną zabawą formą farsy) grozi nieuleczalnym wodogłowiem i licznymi antyintelektualnymi powikłaniami.

    • 6 5

  • Opinia została zablokowana przez moderatora

  • bez przesady (opinia sprzed 6 lat)

    nic ambitnego , lekkie łatwe i pośmiać się można, od relaks a chyba o to chodziło / temat banalny wiec kto chce zobaczyć coś ambitnego to na to nie pójdzie/ a jak chce się wyłączyć z problemów i tylko pośmiać to polecam
    Pan Tynda świetny !!!

    • 6 0

  • Nie polecam (1) (opinia sprzed 6 lat)

    Dawno nie byłam na tak żenującym przedstawieniu. Fabuła banalna, niewymagająca od widza żadnego myślenia. Gra aktorów mocno przesadzona - próbowali ratować sztukę wygłupami, fikołkami i mocno sie przy tym napocili;). Jeżeli ktoś szuka w teatrze pokarmu dla duszy, to na pewno nie znajdzie jej na tej sztuce. Humor mało wyrafinowany, prosty i w drugim akcie wręcz prymitywny.

    • 9 6

    • (opinia sprzed 6 lat)

      Zgadzam sie absolutnie

      • 2 0

alert Portal trojmiasto.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.

Nadchodzące premiery